Zdrowe kosmetyki naturalne
Naturalne sposoby na codzienne zdrowie

Przyrząd Jasińskiego.

Posted in Uncategorized  by admin
July 13th, 2018

Posługując się przyrządem Jasińskiego jeden ze zbiorników, opuszcza się tak daleko ku dołowi, by doń spłynął całkowicie roztwór sublimatu ze zbiornika. Teraz sączek zbiornika łączy się z rurką kranika i kranik zamyka się. Wkłuwając igłę w międzyżebrze otwieramy kranik do manometru. Gdy koniec igły dostanie się już do jamy opłucnej, wtenczas otwiera się kranik i podnosząc zbiornik a wyciska się powoli w ten sposób powietrze ze zbiornika b do jamy opłucnej. Gdy zbiornik b wypełni się cały roztworem sublimatu a mamy zamiar wprowadzić do jamy opłucnej więcej niż 300 ml powietrza, wtedy zamyka się kranik L i przełącza się zbiorniki, mianowicie sączek zbiornika a łączy się z rurką L, a dalej postępuje się jak poprzednio.W ten sposób przełączając zbiorniki można wprowadzić do jamy opłucnej dowolną ilość powietrza. Podczas całego zabiegu bada się od czasu do czasu ciśnienie w jamie opłucnej. W tym celu zamknąwszy kranik l otwieramy kranik j i odczytujemy wskazania manometru. Przyrządy, oparte na zasadzie naczyń połączonych, mają – tę zaletę, że umożliwiają wprowadzenie powietrza przy ujemnym ciśnieniu i przy otwartym manometrze. W przyrządach drugiego typu przegroda jest stała w postaci: tłoka strzykawki. Przez zastosowanie strzykawki zamiast płynu zyskuje się zmniejszenia wymiarów przyrządu, ułatwia się jego przenośność, możność wprowadzania dowolnej ilości powietrza bez dodatkowych zabiegów i bezpośrednią możność przestrzykiwania igły odmowej powietrzem, gdy się ją wyjaławia przez gotowanie. Przyrząd strzykawkowy przy tych zaletach nie ma jednak niezbędnych 2 cech, mianowicie nie można za jego pomocą wprowadzać powietrza przy ujemnym ciśnieniu ani przy otwartym manometrze. Franciszkowi Łabendzińskiemu powiodło się zbudować przyrząd, który przez użycie szklanej strzykawki łączy zalety obu typów przyrządów do odmy i umożliwia zabieg bez asysty. Dużo uwagi poświęcono sprawie igieł do wytwarzania i dopełniania odmy. Jedni (Kiiss) przebijają powłoki do warstwy mięsnej międzyżebrza igłą z ostrą przetyczką a następnie mięśnie i opłucną ścienną tępą igłą z przetyczką tępą, a to, by nie uszkodzić ostrzem płuca. Ujemną stronę tego postępowania stanowi to, że opłucną ścienną rozrywa się przetyczką tępą, co sprawia choremu większy ból, zwłaszcza jeżeli opłucna jest zgrubiała. Ważniejsze jest to, że o dostaniu się igły do jamy opłucnej dowiadujemy się później niż używając igły ostrej o krótko ściętym koniuszku mającej dodatkowe boczne ramię, połączone z manometrem .Przy tym sposobie można odczytać wahania manometru natychmiast po przejściu koniuszka skośnego ścięcia igły przez ścianę klatki piersiowej, gdyż już mała ilość powietrza dostawszy się do jamy opłucnej odsunie płuco i umożliwi, wprowadzenie całego ścięcia: igły bez obawy powikłania zatorem powietrznym. Inaczej bywa, gdy używa się igły z przetyczką tępą, w tej bowiem igle okienko, z którego jama opłucna ma zaczerpnąć powietrze, znajduje się o kilka mm od końca igły. [patrz też: difenhydramina, klimatyzacja precyzyjna, ambrisentan ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: ambrisentan difenhydramina klimatyzacja precyzyjna